Echt Hema!
Vanmiddag was ik met Stefano die vandaag – heel ironisch, op wereld autisme dag- jarig is, bij de Hema. Hij zou namelijk een gratis Tompouce krijgen. Ik heb eerst zelf tompoucen voor Patrick gekocht, en Stefano scande zijn klantenkaart. (Gek op punten sparen, en dingen gratis krijgen haha)
Toen was Steef aan de beurt. Hij zei tegen de dame aan de kassa: ‘Ik zou graag gebruik willen maken van de verjaardagactie voor een gratis tompouce.’ Op de website staat: ik ben jarig, hoe krijg ik mijn gratis tompouce? Gefeliciteerd! Kom snel naar een HEMA winkel en scan je klantenpas bij de kassa.
De vrouw trok haar wenkbrauw op en zei op een nogal botte manier: ‘Ik heb geen voucher gezien!’ zonder uit te leggen wat ze daarmee bedoelde. Er staat dat je alleen een pas moet scannen bij de kassa.
‘Waar kan ik die vinden?’ vroeg hij, scrollend door die app, en hij kreeg een snauw: ‘In de app. Hij staat er niet. Als je jarig bent moet je een voucher hebben!’
Inmiddels stonden er wat mensen achter ons -O dat haat ik zo erg- en vroeg ze een collega: ‘Deze meneer heeft geen voucher, wat doen we dan?’
Collega haalde haar schouders op. ‘Je moet een voucher hebben.’
Deze mevrouw draaide zich weer terug naar mijn zoon: ‘Wanneer ben je jarig?’
‘Vandaag!’ zei Steef nog een keer. (Ik zou dan zeggen: O wat leuk, gefeliciteerd!)
De vrouw vraagt een tweede collega: ‘Hij zegt dat hij jarig is maar hij heeft geen voucher.’ Inmiddels stonden er al aardig wat mensen achter me ( had ik al gezegd dat ik daar echt niet van hou) dus ik zei: ‘Geef hem dan gewoon die tompouce dan betaal ik hem wel.’
Stefano kan extreem slecht tegen dit soort dingen, dus hij zegt: ‘Maar ik ben jarig. Op je verjaardag mag je hem gratis halen bij de Hema. Dat staat op internet. Moet ik mijn ID kaart laten zien dat ik echt jarig ben?’
Weer doet die dame of zowel Steef als ik niet bestaan en ze zegt nog een keer zuchtend en met een eyeroll tegen een collega: ‘Ja… hij heeft geen voucher. Wat moet ik nu doen dan…’ Toen heb ik nóg een keer gezegd : ’Geef hem gewoon die tompouce ik betaal hem wel!!!!’
Steeds meer zuchtende mensen achter ons, inmiddels al een flinke rij. Mevrouw moest nog een keer zijn kaart scannen en nog een keer zuchtend laten weten dat er geen voucher was.
JA MEVROUW IK WEET HET MAAR IK BETAAL HEM WEL. Ik heb de tompouce betaald, terwijl Steef nog binnensmonds tegensputterde dat hij op zijn verjaardag een gratis tompouce krijgt. (Rechtvaardigheidsgevoel bij sommige autisten is nogal sterk ontwikkeld en hij vond het niet eerlijk) en de vrouw trok haar wenkbrauwen nog even tegen me op met de woorden: ‘Anders moet u maar klagen bij de consumentenservice.’
Kijk, ik snap dat je aan Steef niet ziet dat hij een beetje anders is en dat je ook niet kunt zien hoe hij denkt. Ik snap dat je niet alles kan weten. Ik snap dat er regels zijn en dat er geen uitzonderingen gemaakt kunnen worden als er geen voucher is en dat wel zou moeten, maar de klantvriendelijkheid hier was zo ver te zoeken dat ik niet denk dat ik ‘m nog ga vinden. Voor mij geen Hema meer.
En ik hoop dat die tompouce hem dan straks tenminste wel smaakt….